۱۰

۹

۸

۷

۶

۵

۴

۳

۲

۱

N

۵۱/۱

۴۵/۱

۴۱/۱

۳۲/۱

۲۴/۱

۱۲/۱

۹/۰

۵۸/۰

۰

۰

RI

منطق بولین یا منطق صفر و یک
این منطق برگرفته از نام ریاضیدان مطرح انگلیسی (جورج بو لی) بوده که در سال ۱۹۷۴ به وسیله وارنز مورد استفاده قرار گرفت و در سال ۱۹۸۹ به وسیله روبینو توسعه داده شده. در مدل بو لین( دودویی ) ترکیب منطقی ارزش­ها به صورت بله و خیر است. هر مکان مورد آزمایش با این مدل، با معیارهای مورد نظر تحت آزمون قرار می­گیرد که آیا این معیار در آن مکان صدق می­ کند یا خیر؟و هیچ شرط احتسابی دیگری وجود ندارد، به زبان مجموعه­ها، عضو مجموعه بودن را فقط با حالت یک( درست یا True)یا صفر( نادرست یا False) نشان می­دهد(داسبون، ۱۹۷۹).
پژوهش های مرتبط با GIS و AHP:
دشتی و همکارانش (۲۰۱۳)، در تحقیقی با عنوان کاربردGIS ، AHP، FUZZY، WLC در توسعه اکوتوریسم جزیره­ا­ی، جزیره قشم، به بررسی کاربرد یک چهارچوب حمایتی تصمیم ­گیری مکانی پرداختند. در این تحقیق ملاک اکوتوریسم به سه بخش اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، زیستی و فیزیکی تقسیم می­شوند.
مختاری ملک­آبادی و همکارانش (۲۰۱۲)، در مقاله­ایی تحت عنوان مکان­ یابی مراکز فرهنگی در شیراز با بهره گرفتن از سیستم اطلاعات جغرافیایی، از سه روش مستند، روش تحقیقی و روش توصیفی و تحلیلی استفاده کرد. نتایج این تحقیق نشان می­دهد که در نظر گرفتن پارامترهای جمعیتی و دسترسی شعاع، مدل­های نظام­های اطلاعاتی جغرافیایی و فرایند تحلیل سلسله مراتبی در انتخاب مراکز فرهنگی می ­تواند پاسخگوی نیازهای اجتماعی شهروندان باشد.
زیاری و همکارانش (۲۰۱۱)، در مقاله­ای به مکان­ یابی ایستگاه­های آتش­نشانی با بهره گرفتن از AHP در محیط GIS در شهر آمل پرداختند. در این تحقیق از روش­های مختلفی برای جمع­آوری داده ­ها استفاده شد و در نهایت از نرم افزار Arc GIS 9.3 استفاده کردند. در این تحقیق برای مکان­ یابی درست ایستگاه­های آتش­نشانی، ملاک­های مؤثری شناسایی و طبقه بندی شدند.

پیشگاهی فرد و همکارانش (۲۰۱۱)، در تحقیقی با عنوان مدل سازی AHP در تعیین نواحی پرخطر در محیط GIS برای مدیریت بحران در نواحی شهری، شهر تبریز، سعی در نشان دادن سطوح خطرناک ناحیه­ای با بهره گرفتن از مدل شاخص هم پوشانی ارزشی در محیط GIS را دارند. لایه­ های مورد استفاده شامل فاصله از گسل­ها، کیفیت ساخت، رشد جمعیت و … می­باشند. نتایج به دست آمده از این مدل نشان می­دهد که فقط ۹۴/۱۳% ناحیه مربوط به برررسی، بهترین شرایط را داراست.
جوادیان و همکارانش (۲۰۱۱)، در مقاله­ای به کاربرد توسعه پایدار شهری در تجزیه و تحلیل مناسب محیطی از زمین با بهره گرفتن از AHP و GIS در تهران پرداختند. در این تحقیق فاکتورهایی از قبیل دسترسی، شیب زمین و سازگاری مورد ارزیابی قرار گرفت و سپس فرایند AHP برای هر شاخص و توابع تحلیلی GIS برای باز فرستادن شاخص ­ها به کار گرفته شد و در نتیجه مکانی که سازگاری مناسب­تری داشت مورد استفاده قرار گرفت.
محمدی سامانی و همکارانش (۲۰۱۰)، در مقاله با عنوان طراحی شبکه­ ای در جنگل­های کوهستانی با بهره گرفتن از GIS و AHP، عنوان کردند که مهمترین لایه ­ها در قرار دادن جاده جنگلی عبارتند از: شیب، نوع خاک، زمین شناسی و … . این تحقیق در ۵ طبقه خیلی خوب، خوب، متوسط، بد و بدتر طبقه بندی شد. نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از GIS و AHP به طور همزمان می ­تواند یک روش مناسب در طراحی شبکه جاده جنگلی ایجاد کند.
سازگار (۱۳۸۸)، در مقاله­ای با عنوان شناسایی عوامل مؤثر در انتخاب دفاتر نمایندگی­های بیمه چهار معیار سازگاری، شعاع عملکردی، مطلوبیت دسترسی، ظرفیت محلی را به عنوان معیارهای شناسایی مناطق و مکان مناسب جهت استقرار و توسعه فعالیت­های بیمه­ای و به عبارت دیگر جایابی مناسب دفاتر نمایندگی­های بیمه، در کسب مزیت رقابتی، موفقیت و بقای مؤسسات بیمه مؤثر دانسته است.
لشکری (۱۳۸۸)، در مقاله­ای تحت عنوان مکان­ یابی محل­های مناسب کشت پنبه به روش استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی، همراه با مدل­های (بولین، نسبت دهی، روش مقایسه زوجی) اظهار داشته که مکان­هایی که با بهره گرفتن از GIS و AHP مکان­ یابی شدند بدون شک بهترین مکان­ها برای کاشت پسته هستند.
پناهنده و همکاران (۱۳۸۸)، در مقاله­ای با عنوان کاربرد روش AHP در مکان­ یابی جایگاه دفن پسماند شهر سمنان بیان داشته اند که در فرایند مکان­ یابی باید معیارهای مختلفی مورد ملاحظه قرار گیرد و کاربرد روش­هایی که برای تعیین معیارهای مورد نظر باشند ضروری است. آنها GIS و AHP را بهترین روش­ها برای تعیین معیارهای مکان­ یابی دانسته ­اند.
مختار پور (۱۳۸۷)، در مقاله­ای با عنوان مکان­ یابی کتابخانه­ های عمومی شهرستان اهواز با بهره گرفتن از سامانه اطلاعات جغرافیایی(ساج)، دو معیار سازگاری و مرکزیت را به عنوان ملاک­های لازم برای ساخت کتابخانه­ های جدید پیشنهاد داده است و همچنین کتابخانه­ های موجود را با بهره گرفتن از GIS مورد بررسی قرار داده است.
وارثی، محمدی و شاهیوند (۱۳۸۷)، نیز در خرم آباد با بهره گرفتن از GIS به تعیین مکان­های مناسب برای ایجاد فضای سبز و پارک پرداختند که به این منظور از معیارهای واقع شدن در زمین­های بایر، نزدیکی به مراکز آموزشی، مراکز فرهنگی، مراکز جمعیتی، تأسیسات شهری، دسترسی به شبکه ارتباطی و فاصله از پارک­ها و فضای سبز موجود استفاده نمودند.
عادلی (۱۳۸۶)، در مقاله­ای با عنوان، مکان­ یابی ایستگاه­های آتش­نشانی شهر گرگان با بهره گرفتن از سیستم اطلاعات جغرافیایی این ابزار را مهمترین ابزار برای انتخاب بهترین مکان برای ساخت ایستگاه آتش­نشانی دانسته در ضمن از AHP نیز استفاده کرده است.
پیرمرادی (۱۳۸۶)، در مقاله­ای تحت عنوان یافتن بهترین مکان ایستگاه آتش­نشانی با بهره گرفتن از فناوری اطلاعات و GIS، اعلان کردند که استفاده از فرایند تحلیل سلسله مراتبی(AHP) و سامانه اطلاعات مکانی(GIS) در مکان­ یابی ایستگاه­های آتش­نشانی(و بطور کلی در انتخاب مکان بهینه یک سایت) کارآیی بالایی دارد. این کارآیی بخاطر امکان مقایسه و ارزیابی مکان­های مختلف و انتخاب مکان بهینه با توجه به معیارهای مورد نظر می­باشد.
امینی (۱۳۸۶)، در پایان نامه کارشناسی ارشد خود با عنوان انتخاب بهترین مکان برای دفن زباله شهر ساری از GIS وAHP استفاده کرد و این دو ابزار را ابزاری قوی برای انتخاب محل دفن زباله دانسته است و با این روش بهترین مکان را برای دفن زباله اتنخاب نموده است.
آقازیارتی فراهانی (۱۳۸۶)، در تحقیقی با عنوان، کاربرد سیستم اطلاعات جغرافیایی GIS در مکان گزینی کاربری اراضی شهری- مطالعه موردی: مراکز آموزشی شهر بابلسر، دریافته است که مکان­ یابی مراکز آموزشی با بهره گرفتن از سیستم اطلاعات جغرافیایی یکی از راهبردهای مهم و اساسی برای فائق آمدن به مشکلات این مرکز می­باشد، چرا که این سیستم ابزارهایی را فراهم می­نماید که می ­تواند حجم بسیار وسیعی از اطلاعات را به طور همزمان تجزیه و تحلیل نماید.
کوهساری (۱۳۸۵)، در مقاله­ای تحت عنوان تلفیق مدل AHP و منطق IO در محیط GIS جهت مکان گزینی تجهیزات جدید شهری به این نتیجه رسیده که با به کارگیری مدل AHP با بهره گرفتن از ابزارهای توانمندی GIS و تلفیق آن با منطق (IO Index Overlay) در مکان­ یابی تجهیزات شهری از جمله آرامستان کارایی بالایی داشته و امکان مقایسه و ارزیابی سایت­های مختلف و انتخاب سایت­های مطلوب را با توجه به معیارهای موردنظر به دست می­دهد.
میرزا بیاتی وهمکاران (۱۳۸۵)، در تحقیقی با عنوان جایگاه سیستم اطلاعات جغرافیایی در مدیریت روستایی بیان کرده ­اند GIS در جهت بهبود درک و آگاهی انسان از محیط و عوارض و پدیده ­های اطراف آن نقش بسیار مؤثر و مفیدی داشته است. و گفته­اند ایجاد سیستم اطلاعات جغرافیایی روستایی کشور در یک قالب یک مرکز اطلاعاتی منسجم کاملا ً ضروری و حیاتی است.
کریم زاده (۱۳۸۵)، در مقاله­ای با عنوان پهنه بندی بخش مرکزی شهرستان ورزقان برای مکان­ یابی مراکز خدمات روستایی با استفاده ازGIS، اظهار کرده این تکنیک با داده ­ها و اطلاعات صحیح و درست از وضع موجود می ­تواند مبنای تصمیم گیری و تصمیم سازی به دور از سلیقه­ها و گرایش­های افراد باشد.
فرجی سبکبار (۱۳۸۴)، در پژوهشی تحت عنوان مکان­ یابی واحدهای خدمات بازرگانی با بهره گرفتن از AHP این پژوهش فرایند الگو سازی و مکان­ یابی طی چند مرحله شامل گردآوری اطلاعات، ورود اطلاعات به سیستم، انتخاب معیارها، مدل سازی فضایی، به الگوسازی فضایی بخش طرقبه پرداخته است و بیان شده که ترکیب این دو ابزار GIS و AHP به برنامه ریزان کمک زیادی می­ کند تا بتوانند بر اساس داده ­های مکانی بهتر تصمیم گیری کنند.

مفهوم اعتبار به این پرسش پاسخ می‌دهد که ابزار اندازه‌گیری تا چه حد خصیصه مورد نظر را می‌سنجد. بدون آگاهی از اعتبار ابزار اندازه‌گیری نمی‌توان به دقت داده‌های حاصل از آن اطمینان داشت. برای تعیین اعتبار پرسشنامه روش های متعددی وجود دارد که یکی از این روشها اعتبار محتوا می‌باشد.

اعتبار محتوا نوعی اعتبار است که برای بررسی اجزای تشکیل دهنده یک ابزار اندازه‌گیری به کار برده می‌شود. اعتبار محتوای یک ابزار اندازه‌گیری به سوالهای تشکیل دهنده آن بستگی دارد. اگر سوال های پرسشنامه معرف ویژگی‌ها و مهارتهای ویژه‌ای باشد که محقق قصد اندازه‌گیری آنها را داشته باشد، آزمون دارای اعتبار محتوا است. برای اطمینان از اعتبار محتوا باید در موقع ساختن ابزار چنان عمل کرد که سوالهای تشکیل دهنده ابزار اندازه‌گیری معرف قسمتهای محتوای انتخاب شده باشد.
بنابراین اعتبار محتوا، ویژگی ساختاری ابزار اندازه‌گیری است که همزمان با تدوین آزمون در آن تنیده می‌شود. اعتبار محتوای یک آزمون معمولاً توسط افرادی متخصص در موضوع مورد مطالعه تعیین می‌شود. برای تعیین اعتبار محتوای ابزار اندازه گیری، پس از انجام مصاحبه های مختلف و کسب نظرات افراد متخصص و اساتید دانشگاه، اصلاحات لازم بعمل آمده و بدین ترتیب اطمینان حاصل گردید که پرسشنامه همان خصیصه مورد نظر محققین را می سنجد.

روایی سازه

برای تعیین روایی سازه ابزار اندازه گیری از روش تحلیل عاملی تائیدی استفاده شد. تحلیل عاملی یک روش آماری است که به منظور دستیابی به مجموعه کوچکی از متغیرهای مشاهده نشده که به آن متغیرهای نهفته یا عامل نیز می گویند، از طریق کوواریانس بین مجموعه ای از متغیرهای مشاهده شده که آن را متغیرهای آشکار نیز می نامند مورد استفاده قرار می گیرد. تحلیل عاملی هم چنین به منظور سنجش اعتماد یا پایایی و اعتبار یا روایی مقیاس اندازه گیری مورد استفاده قرار می گیرد.
در تحلیل عاملی تائیدی، محقق مطالعه خود را بر مبنای ساختار عاملی از پیش تعیین شده دنبال می کند و درصدد است تا صحت و سقم ساختار عاملی مجموعه ای از متغیرهای مشاهده شده را مورد آزمون قرار دهد. بنابراین براساس این تکنیک محقق ابتدا باید از طریق بررسی تئوری های و مطالعات قبلی و با بهره گیری از دیدگاه های خود ابتدا به تدوین مدل نظری اقدام کند تا در عمل بتواند آن را به محک تجربه زند. از این رو تحلیل عاملی تائیدی مورد ویژه ای از مدل معادلات ساختاری^[۳۷] است، که به ساختار کوواریانس یا مدل روابط ساختاری خطی^[۳۸] نیز معروف است. خصوصیات تحلیل عاملی تائیدی عبارتند از:

1. 1. این روش براساس یک مدل از قبل طراحی شده دنبال می شود که مبتنی بر تئوری ها و مطالعات قبلی است.

1. 1. در این روش تعداد عامل ها از قبل توسط محقق در مدل پیش بینی می شود.

1. 1. در این روش تعداد عامل ها از قبل توسط محقق در مدل پیش بینی می شود.

1. 1. در این روش، از قبل مشخص می شود که کدام متغیرها بر هر یک از عامل ها بار می شوند.

1. 1. در این روش خطاها در مدل در نظر گرفته می شوند.

پس از طراحی مدل و اجرای آن، بایستی تناسب مدل مورد آزمون قرار گیرد. یک مدل وقتی گفته می‌شود که با یکسری داده‌های مشاهده شده تناسب دارد که ماتریس کوواریانس ضمنی مدل با ماتریس کوواریانس داده‌های مشاهده شده، معادل شده باشد. بدین معنی که ماتریس نزدیک صفر باشد(Hoyle, 1995). بدین منظور ابتدا باید معیار کلی تناسب مدل و قابلیت آزمون پذیری مدل و ارزیابی موضوع که آیا اصلاحات مورد نیاز است یا خیر بررسی شود. هنگامی که یک مدلی تخمین زده می‌شود برنامه نرم افزاری یکسری آمارهایی از قبیل خطای استاندارد، T – Value و غیره را درباره ارزیابی تناسب مدل با داده‌ها منتشر می‌کند.
اگر مدل قابل آزمون باشد ولی با داده‌ها به طور مناسب تناسب نداشته باشد شاخصهای اصلاحی^[۳۹] که یک وسیله معتبر برای ارزیابی تغییرات مورد نظر در بیان مدل هستند به کار گرفته می‌شوند؛ تا مدل متناسب با داده‌ها شوند(Lavee, 1988).
مهمترین شاخص تناسب مدل آزمون  است ولی به خاطر این که آزمون  تحت شرایط خاصی عمل می‌کند و همیشه این شرایط محقق نمی‌شود لذا یکسری شاخصهای ثانویه‌ای نیز ارائه می‌گردد.مهمترین این شاخصها عبارتند از : GFI^[40]، AGFI^[41]، RMSEA^[42]
حالتهای بهینه برای این آزمونها به شرح زیر است :
آزمون  هر چه کمتر باشد بهتر است، زیرا این آزمون اختلاف بین داده و مدل را نشان می‌دهد. اگرمقدار  کم، نسبت  به درجه آزادی(df) کوچکتر از ۳ باشد، مدل حالت بسیار مطلوبی دارد. اگر RMSEA کوچکتر از ۰۵/۰ و نیز GFI و AGFA بزرگتر از ۹۰ % باشند، می توان نتیجه گرفت که مدل برازش بسیار مناسبی دارد. اگر مقدار GFI و AGFI از ۹۰ بیشتر باشد، حالت مناسبی داریم.آزمون RMSEA هر چه کمتر باشد بهتر است؛ زیرا این آزمون یک معیار برای میانگین اختلاف بین داده‌های مشاهده شده و داده‌های مدل است. حالت کمتر از۰۵/۰ بسیار مناسب می باشد(Lavee, 1988).
شکل هایزیر خروجی نرم افزار لیزرل در خصوص اجرای مدل تحلیل عاملی تائیدی مقیاس کیفیت خدمات دولت الکترونیک را در حالت استاندارد را نشان می دهد، در حالت استاندارد بارهای عاملی هر یک از گویه ها نشان داده می شود.

شکل ۳-۱: نتایج تحلیل عاملی تائیدی مقیاس کیفیت خدمات دولت الکترونیک

جدول ۳-۴: شاخص های برازش مدل
شاخص های برازش مدل نشان می دهد، مدل از برازش مناسبی برخوردار می باشد. جدول زیر بار عاملی هر یک از گویه های پرسشنامه مورد نظر را نشان می دهد. در صورتی بار عاملی گویه ای کمتر از ۵/۰ باشد آن گویه از پرسشنامه نهائی حذف خواهد شد.

(۲۰۱۰)

اثر یک برنامه تمرینی بر میزان سوخت و ساز و عوامل آنتروپومتریکی و پارامتر های آمادگی جسمانی در کودکان چاق رده سنی ۱۲ تا ۱۴ ساله در دو گروه تمرین هواری و ترکیبی و یک گروه کنترل

تغییرات BMI در هیچ گروهی معنی دار نبود (۰۵/۰<p). زمان برای دوی یک مایل در دو گروه تمرین کاهش معنی دار داشت اما در گروه کنترل معنی دار نبود. تغییرات انعطاف پذیری در گروه ترکیبی افزایش معنی دار داشت در دو گروه دیگر معنی دار نبود. تغییرات دراز و نشست در دو گروه تمرین افزایش معنی دار داشت. در پرش طول در گروه ترکیبی تغییرات معنی دار بود اما در دو گروه دیگر غیر معنی دار.

۲۰

راین
(۲۰۱۰)

اثر یک برنامه تمرینی هوازی بر چربی و برخی فاکتور های آنتروپومتریکی در دختران چاق.

کاهش معنی دار BMI و کاهش معنی دار وزن در گروه تمرین (۰۵/۰≥p).

۲۱

دانیلو
(۲۰۱۲)

تاثیر یک برنامه تمرینی بر وزن و ترکیب بدن در زنان چاق مسن. نمونه ها ۷۰ زن بالای ۶۰ سال در ۶ گروه و در سه سطح وزن طبیعی، اضافه وزن، و چاق بودند.

تغییرات وزن، درصد چربی و وزن چربی در گروه های تمرینی چاق و اضافه وزن کاهش معنی دار داشت. اما در گره وزن نرمال کاهش معنی دار نبود. وزن بدون چربی نیز فقط در گروه چاق افزایش معنی دار داشت اما در بقیه گروه ها تغییرات افزایش معنی دار نداشت.

۲۲

هسامدین
(۲۰۱۰)

مقایسه اثر یک برنامه تمرین هوازی با شدت ۶۰ تا ۷۰ درصد ضربان قلب ذخیره در ترکیب بدن زنان چاق با میانگین سنی ۳۵ تا ۴۱ سال در دو گروه چاق و اضافه وزن

در هر دو گروه تمرینات باعث کاهش معنی دار در وزن، وزن چربی و BMI شده بود. انعطاف پذیری فقط در گروه چاق افزایش معنی دار داشت (۰۵/۰≥p) در گروه اضافه وزن تغییرات معنی دار نبود (۰۵/۰≤P)

۲۳

کانگ
(۲۰۱۱)

اثر یک برنامه تمرینی هوازی و قدرتی مبتنی بر وزن را بر ترکیب بدن و آمادگی جسمانی زنان چاق با میانگین سنی ۲۱ تا ۲۳ سال به مدت ۱۲ هفته

در سطح معنی داری (۰۵/۰≥P) تغییرات درصد چربی، وزن و وزن چربی معنی دار نبود. تغییرات در فاکتور های آمادگی جسمانی (دراز و نشست پرش سارجنت دوی ۱۲۰۰متر و قدرت) معنی دار نبود (۰۵/۰<p).

۲۴

چاکماکچی
(۲۰۱۱)

اثر برنامه تمرینی رقص بر ترکیب بدن و تغییرات وزن در زنان ۳۰ تا ۳۵ ساله، شدت تمرینات ۶۰ تا ۷۰ درصد حداکثر ضربان قلب و در ادامه تا ۸۵ درصد بالا رفته بود.

کاهش معنی دار وزن درصد چربی و BMI در گروه تمرین. ولی تغییرات وزن بدون چربی افزایش داشت اما معنی دار نبود (۰۵/۰<P)

۲۵

لسلی
(۲۰۱۲)

تاثیر سه نوع برنامه تمرینی، هوازی، قدرتی و ترکیبی بر تغییرات وزن درصد چربی و توده بدون چربی و حداکثر اکسیژن در بزرگسالان چاق و دارای اضافه وزن با میانگین سنی ۱۸ تا ۷۰ سال و شاخص توده بدنی ۲۵ تا ۳۵ kg/m²

کاهش معنی دار وزن در هر سه گروه (۰۵/۰≥p). کاهش وزن چربی و درصد چربی در هر سه گروه اما این کاهش فقط در گروه هوازی وترکیبی معنی دار بود. افزایش وزن بدون چربی در هر سه گروه اما این افزایش در گروه هوازی معنی دار نبود(۰۵/۰<p). افزایش معنی دار حداکثر اکسیژن مصرفی در هر سه گروه.

ناملموس را بهتر درک نمایند. به عبارت دیگر می توان گفت یک برند قدرتمند، دارایی با ارزشی برای شرکت محسوب می شود (Chen and Chang, 2008). انجمن بازاریابی آمریکا ، نام و نشان تجاری را اینگونه تعریف می کند: یک نام، عبارت، نشانه، نماد یا طرح یا ترکیبی از آنهاست که به منظور شناسایی کالا یا خدمات از یک فروشنده یا گروه فروشندگان و ایجاد تمایز آنها از رقبایشان ارائه می شود. این تمایزات ممکن است عملکردی، منطقی، یا محسوس و یا نمادین، عاطفی و نا محسوس باشند (کفاش پور و نیاکان، ۱۳۹۰).

ارزش ویژه برند یکی از مشهورترین و مهم ترین مفاهیم بازاریابی است که امروزه بطور گسترده ای توسط محققان و صاحب نظران بازاریابی مورد بحث قرار می گیرد. از دلایل این اهمیت، نقش استراتژیک و مهم ارزش ویژه برند در تصمیمات مدیریتی و ایجاد مزیت رقابتی برای سازمان ها و مشتریان است (گیلانی نیا و موسویان، ۱۳۸۹). ارزش ویژه برند، سازمان ها را قادر می سازد که علاوه بر حفظ سهم بازار خود، مبلغ بیشتری را نیز در ازای برند خود مطالبه نمایند (Lee and Back, 2009). در واقع ارزش ویژه برند، باعث افزایش کارایی برنامه های بازاریابی می شود، مخارج و هزینه های فعالیت های ترفیعی را کاهش می دهد و از طریق گسترش برند، سکویی برای رشد و توسعه آن ایجاد می نماید. ارزش ویژه برند حتی می تواند باعث افزایش سهم بازار و افزایش سودآوری شده و برای سازمان ها جریان نقدی ایجاد نماید (Buil et al.., 2008).
۲-۱-۱) تاریخچه ی شکل گیری مفهوم برند
گفته شده که کلمه ی برند، حیاتش را به عنوان اسم در زمان نوردیک های باستان (ساکنان قدیمی اسکاندیناوی) آغاز کرده و به تدریج به فعل تبدیل شده است. مشاهده شده که در هزازان سال قبل کشتی سازان وایکینگ، کشتی هایی را که می ساختند، نامگذاری می کردند. اینگونه استعمال برند، شبیه چیزی بود که اکنون آن را علامت تجاری می نامیم (Coomber, 2002). در زمان روم باستان، صنعتگران، محصولات خود را امضاء و یا به هر طریق دیگر، علامت گذاری می کردند و این کار به مصرف کنندگان کمک می کرد تا محصولاتی را که دوستانشان پیشنهاد می کردند، شناسایی کنند (قدرتمندترین شکل تبلیغات) و یا محصولاتی را که پیشتر امتحان کرده و از آن راضی هستند ، مجددا خریداری نمایند (رحیمی هلری، ۱۳۸۴). تنها در نیمه ی دوم قرن نوزدهم میلادی بود که استفاده از نام تجاری به عنوان وسیله ی پیشرفته ی بازاریابی، تکامل پیدا کرده و به تدریج نام های تجاری به جای محدود ماندن در قیمت پایین و توزیع محلی، جهش بزرگی را به سمت کالاهای با کیفیت در بازارهای انبوه، انجام دادند، تغییراتی هم در قانون علامت تجاری ایجاد شد اما با وجود اینکه نام تجاری گسترش یافت، مدیریت آن به همان شکل ثابت ماند و مالکین و مدیران شرکت ها، مسئولیت آنها را به عهده داشتند (Coomber, 2002).
در دوره ی بعد از جنگ جهانی اول، نامهای تجاری در جایگاه واقعی خود قرار گرفتند. در این دوره، مصرف کنندگان فورد^[۷] را می خواستند نه وسیله ی حمل و نقل موتوری، کم کم شرکت ها شروع کرند به کمک تعدادی از نام های تجاری که قادر بودند به صورت انبوه تولید، توزیع و فروخته شوند. جدایی وظایف تولید، بازاریابی و فروش. از یکدیگر به شدت تشویق می شد. هنری فورد معتقد بود مدیران باید به صورت مجزا کار کنند تا مشکلات همکاران آنها، دامنگیرشان نشود و به راحتی روی کار که برای آن استخدام شده اند، تمرکز کنند. در سال ۱۹۲۵ شرکت جنرال موتورز^[۸] با سازماندهی جدید و تعهد به تغییرات سالانه در مدلها، شرکت فورد را به زیر کشید. در سال ۱۹۳۱ شرکت پراکتر اند گمبل^[۹] در سازماندهی وظیفه ای یک مرحله جلوتر رفت و وظیفه جدیدی را تعریف نمود و آن مدیریت نام تجاری بود. آنها معتقد بودند که داشتن نامهایی چون صابون های حمام آیوری و کامی بهترین راه برای سازماندهی آنها این است که مسئولیت هر نام تجاری را به فرد مشخصی به نام مدیر نام تجاری داده شود. این عمل در دهه ۵۰ فراگیر شد. در دهه ی ۸۰، افزایش جهانی شدن تجارت برند نام تجاری نیز، اثر گذاشت. ایجاد نام های تجاری جدید به صرف نبود، بنابراین شرکت ها سمت نام های تجاری جهانی شرکتی رفتند تا بتوانند دامنه ی محصولاتشان را پوشش دهند. در واقع تحولی در درک نام تجاری ایجاد شده بود. شرکت ها برای خرید نام های تجاری هفت تا هشت برابر درآمد آن را پرداخت می کردند. بنابراین عملا نام تجاری به ترازنامه هم راه پیدا نمود (رحیمی هلری، ۱۳۸۴). این اتفاق در اروپا زودتر از ایالات متحده افتاد. در حالیکه شرکت های امریکایی فعالیت های بازاریابی و تبلیغاتی وسیعی را در امریکا و سایر کشورهای انگلیسی زبان انجام می دادند، اروپایی ها یاد می گرفتند که با فرهنگ های مختلف (با اختلاف جزیی) کشورهای خاص انطباق ایجاد کنند (Coomber, 2002).
۲-۱-۲) اهمیت برند
امروزه برند دارای چنان اهمیتی شده است که شاید یا متن محصولی بدون برند، تقریبا غیرممکن باشد. نمک در پاکت های دارای برند، بسته بندی می شود. پیچ و مهره دارای برچسب توزیع کننده هستند، قطعات یدکی خودرو نیز دارای برند می باشند که آنها را از محصولات سایر تولیدکنندگان قطعات یدکی متمایز می کند. برند از راه های مختلف به خریدار کمک می کند. برند می تواند اطلاعاتی درباره ی کیفیت محصول به خریدار بدهد، خریداری که همیشه محصولی با یک نوع برند می خرد، خود می داند که هرگاه این محصولات را بخرد، آنها دارای ویژگی ها، مزایا و کیفیت های مشخص خواهند بود (کاتلر و آرمسترانگ، ۱۳۸۶).
برندها نقش اطلاعاتی مهمی را برای مشتریان ایفا می کنند. فولرتن و لاو^[۱۰] (۱۹۹۸)، دریافتند که برندها به مصرف کنندگان این اجازه را می دهند تا برای هر تولیدکننده، هویت قایل شوند (Vaidyanathan and Aggawal, 2000). آکر بیان می دارد که یک برند می تواند از مشتری و تولیدکنندگان در مقابل رقبایی که تلاش می کنند تا محصولات همسانی فراهم سازند، محافظت می کند (Ghodeswar, 2008). در دنیایی که مصرف کنندگان با سیلی از انتخابات موجه هستند، برندها این درک را برای ایشان آسان تر ساخته و محصولات موجود را ارزیابی می کنند. بخصوص در جاهایی که محصولات پیچیده بوده یا ساخته شرکت خارجی بوده که برای مصرف کنندگان داخلی ناشناخته باشند (Wang et al.., 2008).
برندهای قدرتمند، تصاویر معناداری در ذهن مشتریان خلق می کنند. یک تصویر برند قوی و مشهور، تمایز را افزایش داده و تاثیر مثبتی بر رفتار خرید می گذارد (Kuhn et al.., 2008). همچنین برند ممکن است ارزش کالا و خدمت را از طریق ارزش عملکردی اش افزایش دهد (Slattery and Show, 2003). بنابراین ساخت برندهای قوی، یکی از مهمترین اهداف تولید و مدیریت برند می باشد. برندهای قوی باعث بالا رفتن جریانهای درآمد در کوتاه مدت و بلندمدت می شوند. هدف مشخص مدیریت برند، ساخت برندهایی است که برای مدت طولانی دوام آورده و بتوانند در بازارها و طبقات مختلف محصول، به کار روند. محققان برند مفاهیم زیادی در حوزه ی برند و چگونگی اثرگذاری آن بر رفتار مشتری (خریدهاس فعلی و آتی) را تشریح نموده اند (Esck et al.., 2008). در رشته ی مدیریت بازاریابی، عملکرد برندها به عنوان شناسایی و تمایز محصولات شرح داده می شود و مدیریت برند به تصمیمات خط محصول، محدود شده است. تعاریف برند با این وجود پیچیده هستند و برند ها به عنوان محصولات، شرکت ها، اشخاص و مکان ها تعریف می شوند (Uggla, 2008).
۲-۱-۳) تعریف و تشریح برند
برند یا نام تجاری قبل از هر چیز نام یک گونه است. نام تجاری هر نامی است که مستقیما به دلیل فروش کالاها یا خدمات مورد استفاده قرار می گیرد. برند علاوه یک نام، همیشه جلوه ای تصویری نیز از خود ارائه می دهد. به عبارت دیگر، به نوعی یک نماد، طرح، علامت تجاری و نیز یک نشان تجاری منحصر به فرد است و می توان گفت برند، نام و یا نمادی است که با هدف فروش محصولات یا خدمات به کار برده می شود. برند یا نام تجاری، هر نوع برچسبی است که معنا یا ارتباط ذهنی خاصی را با خود منتقل می کند. نام تجاری به یک کالا یا خدمت، رنگ و حرکت می دهد. بنابراین می توان گفت که نام، عبارت، اصطلاح، علامت، نشانه، نماد، طرح یا ترکیبی از اینها به منظور شناساندن محصولات و خدمات فروشندگان یا گروهی از فروشندگان و متمایز ساختن آنها از محصولات و شرکت های رقیب، نام تجاری محسوب می شود. بنابراین، نام تجاری (برند) معرف سازنده یا فروشنده ی هر محصول یا خدمت است. مصرف کننده، برند شرکت را به عنوان بخش مهمی از محصول به حساب می آورد و تعیین آن می تواند بر ارزش هر محصول بیافزاید (جعفرپور و آهنگری، ۱۳۸۷).
در حقیقت، مشتریان ارزش یک کالا را به نام تجاری (برند) آن مربوط می دانند. برند می تواند پیام مثبت یا منفی را به ذهن مشتری انتقال دهد و این بستگی به تبلیغات و برنامه های پیشبرد فروش، شهرت کالا و ارزیابی و تجارب استفاده از کالا در گذشته دارد. این مصرف کنندگان هستند که به برندها زندگی می بخشند نه شرکت ها. نام های تجاری را نباید در کارخانه ها و استودیوها جستجو کرد. چنانکه فلدویک^[۱۱] (۱۹۹۱)، می گوید: برند، مجموعه ای از تصویرها و برداشت ها در ذهن مصرف کننده می باشد. در این راستا، استفان کینگ^[۱۲] (۱۹۹۲)، اینطور بیان می کند: یک کالا، چیزی است که در یک کارخانه ساخته می شود اما چیزی که به وسیله ی مشتری خریداری می شود در واقع، نام تجاری (برند) است. تعریفی که توسط گاردنر و لوی^[۱۳] (۱۹۹۵)، ارائه شد، تعریف جامعی به نظر می رسد. طبق این تعریف: برندها نمادهایی پیچیده اند که ارائه دهنده ی طیف گسترده ای از ویژگی ها و نظرات هستند. برند، نه تنها به وسیله ی ظاهر، بلکه مهم تر به وسیله ی تداعی هایی که ایجاد می کند، چیزهای زیادی به مشتری می گوید و در طول زمان در ذهن مصرف کنندگان باقی خواهد ماند (نوربخش و ارغوانی، ۱۳۸۷).
به طور کلی فرایند ایجاد یک برند قدرتمند از چهار مرحله تشکیل شده است که عبارتند از:

1. 1. هویت برند: تدوین ذهنیت هایی که برند قصد دارد ایجاد کند و اطمینان از شناسایی برند توسط مشتری و مرتبط ساختن آن با یک طبقه ی خاص از نیاز.

1. 1. معنای برند: مرتبط ساختن یک سری ویژگی های ملموس و ناملموس به برند

1. 1. پاسخ برند: استخراج پاسخ مطلوب از مشتریان بر حسب قضاوت و احساسات

1. 1. طنین برند: تبدیل پاسخ برند به ایجاد یک رابطه شدید و مبتنی بر وفاداری بین مشتریان و برند (Keller, 2003).

در جریان این چهار مرحله، کلیه قعالیت های سازمان باید همسو شوند تا شش دارایی ذهنی ارزش آفرین (برجستگی، عملکرد، تصویرسازی، احساسات، قضاوت و طنین برند) در ذهن مشتریان ایجاد شود. در واقع بازتاب این شش دارایی در ذهن مشتری سبب ایجاد ارزش ویژه برند، خواهد شد (دیواندری و همکاران، ۱۳۸۸).
۲-۱-۴) تصویر برند
هدف بازاریابی، آفریدن یک تصویر از برند و یا دادن رنگ و بویی به آن است تا توجه مشتریان و افراد را جلب کند. مصرف کنندگان باید تصویر روشنی درباره خصوصیات برند در ذهن خود داشته باشند. این خصوصیات می توانند شامل: کیفیت، سرعت، قیمت پایین، قیمت بالا و تنوع باشند. در حقیقت، تصویر برند، ترکیب کلی از تمام آن چیزهایی است که مصرف کنندگان فکر می کنند درباره شرکت، محصول و برند شرکت می دانند. مصرف کنندگان با توجه به خواست ها و نیازهای منحصر به فرد خود برای ویژگی های مختلف یک برند، اهمیت های متفاوتی قایل می شوند (کاتلر و آرمستراتگ، ۱۳۸۸).
اولین بار گادنر و لوی^[۱۴] (۱۹۹۵)، مفهوم تصویر محصول را در پژوهش خویش مطرح نمودند. ایشان معتقد بودند که محصولات دارای ماهیت های مختلف از جمله فیزیولوژیکی و اجتماعی هستند. از زمان معرفی رسمی آنها تا کنون، مفهوم تصویر محصول در تحقیقات مربوط به رفتار مشتری (مصرف کننده) مورد استفاده قرار گرفته است. تصویر برند می تواند یک مفهوم حیاتی برای مدیران بازاریابی باشد. ادارک تصویر برند، که با توجه به همخوانی برند و نگرش مشتری شکل می گیرد به عنوان یکی از عناصر مستقل در ارزش برند است که به طور گسترده در چاچوب ارزش برند به کار می رود. تصویر برند در تمام تجربه های مصرف مشتری ریشه دارد و درک کیفیت خدمت به عنوان کارکرد این تجربه ها می باشد (Kayaman and Arsali, 2007). تصویر برند، برای بسیاری از مشتریان و مصرف کنندگان معانی یا احساسات زیادی را القا می کند و می تواند در هر رده از محصولات یا بخش های خدمات از اهمیت فوق العاده ای برخوردار باشد. تصور مصرف کننده از یک برند می تواند هم به فروش محصول یا خدمت کمک کند و هم می تواند به عنوان مانعی دربرابر فروش قلمداد شود. اصل مفروض پیرامون تصویر برند آن است که مشتریان تنها خریدار محصول یا خدمت نیستند، بلکه تداعی های مربوط به تصویر برند (نظیر: قدرت، ثروت و مهارت) و مهم تر از همه هویت و تداعی با سایر مصرف کنندگان یا مشتریان برند را نیز خریداری می کند. در دنیای مشتری مدار امروزی، افراد به معرفی خود از طریق داشته هایشان تمایل دارند. اساسا تصورات برند خوب، بیدرنگ منجر به ایجاد احساسی قوی در افراد می گردد. اینگونه تصورات، مثبت بوده و غالبا در میان سایر برندهای رقیب منحصر به فرد می باشد. نقش تصور ذهنی از برند هم برای مشتریان با تجربه و هم مشتریان بی تجربه دارای اهمیت فراوان است، چرا که ایشان سعی می کنند تصویر ذهنی خود را با خرید خدمتی که اعتقاد دارند با تصویر آنها همسانی زیادی دارد، تقویت کنند و این آنها را قادر می سازد تا بین تصویر خود از خدمت و خدمت ارتباط برقرار کرده و فرایند خرید خدمت ساده تر امکان پذیر گردد (Yasin et al.., 2007).
۲-۱-۵) ارزش ویژه برند
فارکوار^[۱۵] (۱۹۸۷)، ارزش ویژه برند را به عنوان ارزشی که به وسیله برند به محصول داده می شود، تعریف می کند. در سال ۱۹۸۹، موسسه علمی بازاریابی، ارزش ویژه برند را به عنوان ارزشی تعریف می کند که به وسیله نام برند افزوده می شود و در بازار به عنوان حاشیه های سود و سهم های بازار بیشتر، پاداش داده می شود که می تواند توسط مشتریان و اعضای کانال توزیع به عنوان دارایی مالی و هم به عنوان مجموعه ای از تداعی ها و رفتارهای مطلوب دیده شود (Kayaman and Arsali, 2007).
آکر^[۱۶] (۱۹۹۱)، ارزش ویژه برند را مجموعه ای از دارایی ها و تعهدات مرتبط با برند، نام آن و سمبلش می داند که از ارزش تولید شده از سوی یک محصول یا خدمت برای شرکت و یا مشتریان شرکت می کاهد و یا به آن اضافه می کند. کلر، ارزش ویژه برند را تاثیر متفاوتی تعریف می کند که دانش برند بر واکنش مصرف کننده به بازاریابی برند دارد. بلاک استون^[۱۷] (۱۹۹۵)، به ارزش ویژه برند به عنوان ارزش برند و معنای برند اشاره می کند که معنای برند، به برجستگی برند، تداعی های برند و شخصیت برند، اشاره دارد. در حالی که ارزش برند، نتیجه مدیریت معنای برند می باشد (چیرانی و خدنگ، ۱۳۸۹).
طبق نظر شاکر و اسریواستاوا^[۱۸] (۱۹۹۱)، ارزش ویژه برند، قدرت برند و ارزش برند را شامل می شود. قدرت برند، مجموعه ای از تداعی ها و رفتارها بر بخش مشتریان برند، اعضای کانال و شرکت مادر (اصلی) می باشد که به برند این اجازه را می دهد که از مزایای رقابتی متفاوت و پایداری بهره مند گردد. ارزش ویژه برند، نتیجه مالی توانایی مدیریت به منظور به کار بستن قدرت برند از طریق اقدامات تاکتیکی و استراتژیک می باشد که سودهای فعلی و آتی بالاتر و ریسک های کمتری را به دنبال دارد. این تعریف، این نتیجه را در پی دارد که قدرت برند بر جنبه ی مصرف کننده ی ارزش ویژه برند اشاره داشته و ارزش برند بر جنبه مالی این مفهوم دلالت دارد.
تعاریف متفاوتی از ارزش ویژه برند در ادبیات، موجود است که در دو گروه، طبقه بندی می شوند:

1. 1. تعاریفی که جنبه مالی را شامل می شوند.

1. 1. تعاریفی که جنبه ی مشتری را از این مفهوم در بر دارند (Rajh et al.., 2003).

۲-۱-۵-۱) ارزش ویژه برند مالی
ارزیابی ارزش ویژه برند از دیدگاه شرکت، می تواند اندازی گیری ارزش مالی برند را برای شرکت فراهم سازد. مطالعاتی که ارزش ویژه برند را از دیدگاه شرکت اندازه گیری می کنند، ارزش ویژه برند را به عنوان ارزش برند برای شرکت در نظر می گیرند که اندازه گیری های بیشترین بازئه بازار محصول و بازده های مالی را در بر دارد. اندازه گیری های بازده محصولات، شاخص های عملکرد بازار مانند: درآمد، سود، قیمت و پاداش را دربر می گیرد و آنها معمولا از طریق داده های مشاهده شده در بازار محاسبه می شوند. اندازه گیری های بازده مالی ارزشی را مورد توجه قرار می دهند که سهامداران و شرکت ها برای برند به عنوان دارایی مالی قرار می دهند و ممکن است شاخص های عملکردی متنوعی از ارزش برند یا ارزش شرکت را شامل شوند که در بازارهای مالی، قابل مشاهده است (Kartono, 2005).
سیمون و سالیوان^[۱۹] (۱۹۹۶)، ارزش ویژه برند از دیدگاه مالی را معادل جریان ها نقدی افزایشی می دانند که از منافع محصولات داذای برند علاوه بر جریانات نقدی که از منافع محصولات بدون برند، منتج می شود. این ارزیابی نشان دهنده ی مشمول شدن برند در دارایی های شرکت در ترازنامه می باشد (Kim et al.., 2005 ). طرفدارای دیدگاه مالی، ارزش ویژه برند را به عنوان ارزش کلی یک برند، تعریف می کنند که وقتی فروخته شود یا در ترازنامه درج گردد، یک دارایی جداگانه می باشد. تعاریف دیگر که دیدگاه یکسانی را مورد ملاحظه قرار داده اند، ارزش ویژه برند را به عنوان جریان های نقدی افزایشی که منجر به پیشی گرفتن محصولات دارای برند بر محصولات فاقد می شود، مورد توجه قرار می دهند (Atilgan, 2005).
دیدگا کاپفرر^[۲۰](۱۹۹۳)، جنبه مالی ارزش ویژه برند را دربر می گیرد. از نظر وی، ارزش ویژه برند نتیجه ی دارایی های برند است که آگاهی برند، تصویر برند، کیفیت درک شده برند، یادآوری و آشنایی و جذابیت برند را شامل می شود. این عناصر داراریی های برند، ارزش افزوده ای برای محصولات به همراه می آورند. ارزش مالی برند (ارزش ویژه برند) با ارزش افزوده برند، منهای هزینه هایی که برندگذاری و هزینه های سرمایه دربر گرفته، برابر می باشد (Rajh et al.., 2003).
۲-۱-۵-۲) ارزش ویژه برند مبتنی بر مصرف کننده
ارزش ویژه برند از دیدگاه مشتری به عنوان تفاوت در پاسخ مشتری به محصولات دارای برند در مقایسه با پاسخ ایشان به محصولات مشابه ی فاقد برند، دیده می شود (Bristow et al.., 2002). ارزش ویژه برند از دیدگاه مصرف کننده به منظور ارزیابی ادراکات، احساسات و نگرش های مصرف کننده نسبت به برند می باشد که نشانی از ارزش نام برند را برای مصرف کننده فراهم می سازد (Kartono, 2008).
آکر، بیان می دارد که ارزشی که از دیدگاه مصرف کننده ناشی می شود، نسبت به دیدگاه فعالیت های بازاریابی، با احتمال بیشتری واقعی می باشد (Aaker, 2007). ارزش ویژه برندِ مبتنی بر مصرف کننده به معنای ارزش ویژه برند شناختی و رفتاری در سطح فردی مصرف کننده و طبق بررسی و برآورد مصرف کننده می باشد. ارزش ویژه برندِ مبتنی بر مصرف کننده، اغلب مترادف قیمت اضافی یا به عبارت دیگر تمایل مصرف کننده به پرداخت برای برندهای مختلف، تعبیر می شود. قیمت اضافی، توانایی برندها برای برخورداری از قیمتی بالاتر از رقبای آن را منعکس می سازد (Anselmsson, 2007).
پنج بررسی مهم درخصوص ارزش ویژه برندِ مبتنی بر مصرف کننده به صورت زیر خلاصه شذه است:

1. 1. به جای شاخص های هدف، به ادراک مصرف کننده اشاره دارد.

1. 1. اثر کلی از ارزش مرتبط به یک برند است.

1. 1. از نام برند و نه فقط ویژگی های فیزیکی سرچشمه می گیرد

1. 1. یک اندازه گیری نسبی است که باید با رقبای مربوط مقایسه شود

1. 1. بر ارزش ویژه برند مالی، تاثیر مثبتی دارد (Jung et al.., 2008).

تعاریف ارزش ویژه برندِ مبتنی بر مصرف کننده به مبحث دیدگاه مصرف کننده، خواه سازمانی نزدیک می باشد. آنها ادعا می کنند که برای اینکه یک برند، ارزش داشته باشد، می بایست از سوی مصرف کنندگان دارای ارزش شود. بنابراین قدرت یک برند چیزی است که مشتریان درباره ی برند به عنوان تجربیاتشان در طول زمان می آموزند، حس می کنند، می بینند و می شوند. بنابراین، اگر برند هیچ مفهومی برای مصرف کننده نداشته باشد. هیچکدام از تعاریف دیگر نیز معنا نخواهند داشت (Atilgan et al.., 2005). طبق نظر کلر، یک برند هنگامی می تواند ارزش ویژه برندِ مبتنی بر مصرف کننده مثبت داشته باشد که واکنش مصرف کنندگان به یک عنصر آمیخته ی بازاریابی یکسان برای یک برند (نسبت به همان عنصر در برندهای دیگر) با علاقه ی بیشتری باشد (Wang et al.., 2008).
۲-۱-۶) ضرورت خلق و حفظ ارزش ویژه برند

۱-۵-۱) مکانیسم عملکرد اتوسوکسیماید………………………………………………………………………………………… ۱۲
۱-۶) فنوباربیتال………………………………………………………………………………………………………………………………. ۱۴
۱-۶-۱) مکانیسم عملکرد فنوباربیتال…………………………………………………………………………………………….. ۱۵
۱-۶-۲) عوارض جانبی مصرف فنوباربیتال………………………………………………………………………………………. ۱۵
۱-۷) صرع مادری……………………………………………………………………………………………………………………………………………………….. ۱۶
۱-۸) مکانیسم­های اساسی عوارض جانبی داروهای ضد صرع در دوران جنینی………………………….. ۱۷
۱-۹) یادگیری و حافظه…………………………………………………………………………………………………………………….. ۱۸
۱-۱۰) اسکاپولامین………………………………………………………………………………………………………………………….. ۲۰
۱-۱۰-۱) مکانیسم عملکرد اسکاپولامین…………………………………………………………………………………………..۲۱
۱-۱۱).پروپرانولول…………………………………………………………………………………………………………………………….. ۲۳
فصل دوم: مروری بر تحقیقات پیشین
۲-۱) اثرات دریافت داروهای ضد صرع در دوره­ تکوین……………………………………………………………….۲۷
۲-۲) هدف…………………………………………………………………………………………………………………………………………. ۳۱
فصل سوم: مواد و روش­ها
۳-۱) مواد مورد استفاده……………………………………………………………………………………………………………….. ۳۳-۳۴
۳-۲) وسایل و دستگاه­ها…………………………………………………………………………………………………………………….. ۳۵
۳-۳) حیوانات و تیمار……………………………………………………………………………………………………………………………. ۳۶
۳-۴)آزمون یادگیری حافظه فضایی با ماز شعاعی هشت بازو………………………………………………………………. ۳۷
۳-۴-۱) مراحل انجام آزمون یادگیری فضایی با ماز شعاعی هشت بازو……………………………………………….. ۳۸
۳-۵) آزمون حرکتی Open field………………………………………………………………….. 39
۳-۶)آزمون یادگیری احترازی غیر فعال………………………………………………………………………………………………….۴۰
۳-۶-۱) مراحل انجام آزمون یادگیری احترازی غیر فعال………………………………………………………………………۴۰
۳-۷) تزریق حاد (Acute) پنتلین تترازول…………………………………………………………………………………………..۴۱
۳-۷-۱) مراحل انجام تزریق حاد (Acute) پنتلین تترازول………………………………………………………………..۴۲٫
۳-۸) آنالیز آماری………………………………………………………………………………………………………………………………..۴۳
فصل چهارم: نتایج
۴-۱) مطالعه فعالیت حرکتی………………………………………………………………………………………………………………….. ۴۵
۴-۲) یادگیری و حافظه احترازی غیر فعال……………………………………………………………………………………………. ۴۶
۴-۳) آزمون یادگیری فضایی………………………………………………………………………………………………………………….. ۵۴
۴-۴) تشنج حاد در دوره­ بلوغ…………………………………………………………………………………………………………… ۶۶
فصل پنجم: بحث و نتیجه ­گیری
اثرات دریافت اتوسوکسیماید در دوره­ تکوین بر یادگیری و حافظه احترازی غیر فعال
در دوره­ بلوغ…………………………………………………………………………………………………………………………………. ۷۴
اثرات دریافت اتوسوکسیماید در دوره­ جنینی بر حافظه فضایی ………………………………………………. ۷۵
تأثیر اتوسوکسیماید بر آستانه تشنج و تشنج حاد……………………………………………………………………………. ۷۹
نتیجه ­گیری………………………………………………………………………………………………………………………………………… ۸۰
پیشنهادات برای مطالعات آینده………………………………………………………………………………………………………… ۸۱

فهرست منابع و مأخذ…………………………………………………………………………………………………………………. ۸۲-۹۵
فهرست جداول
عنوان…………………………………………………………………………………………………………………. صفحه
جدول۱-۱) مشخصات داروی اتوسوکسیماید………………………………………………………………………………….۱۲
جدول ۱-۲) مشخصات داروی فنوباربیتال……………………………………………………………………………………….۱۶
جدول ۱-۳) مشخصات داروی اسکاپولامین…………………………………………………………………………………….۲۲
جدول ۱-۴) مشخصات داروی پروپرانولول………………………………………………………………………………………۲۴
فهرست نمودارها
عنوان…………………………………………………………………………………………………………………. صفحه
نمودار۴-۱) مقایسه میانگین تعداد دفعات عبور از خطوط موش­های نر گروه ­های دریافت کننده اتوسوکسیماید، ساخارین و کنترل با بهره گرفتن از آزمون Open field………………………………………. 45
نمودار۴-۲) مقایسه میانگین تعداد دفعات عبور از خطوط موش­های ماده گروه ­های دریافت کننده اتوسوکسیماید، ساخارین و کنترل با بهره گرفتن از آزمون Open field………………………………………………………………46
نمودار۴-۳) مقایسه میانگین تعداد شوک لازم جهت انجام یادگیری بین گروه ­های نردریافت کننده اتوسوکسیماید، ساخارین و کنترل با بهره گرفتن از آزمون یادگیری احترازی غیر فعال…………………………………………..۴۷